Domknięcie kręgu i cisza przed nowym

Niegowa

Pamiętnik

Wczoraj, nad brzegiem stawu Amerykan, oficjalnie odłożyłem na bok techniczne eksperymenty z Profilem Obrazu. Poczułem, że instrument, jakim jest mój aparat i moja świadomość, został ostatecznie dostrojony. Dziś mija rok, odkąd „Jurajskie szlaki” stały się moim poligonem doświadczalnym. Przez te 34 plenery, dziesiątki spotkań w Klubie „Źródło” i ewolucję od prostego zapisu po NADFOTOGRAFIĘ, przeszedłem drogę, która zmieniła moją percepcję. Ten plener jest inny – to uroczyste zakończenie Sezonu 1 (2023/24). Czas na oddech, zanim jesienią otworzymy nowy rozdział.

Wycieczka

Dzisiejsza pętla to klasyka Jury, a zarazem droga o potężnym ładunku symbolicznym. Ruszyłem z Niegowej ku Wielkiej Górze, skąd panorama na grzędę mirowską zawsze zapiera dech w piersiach. Kiedy szlak czerwony wprowadził mnie między mury Mirowa, a potem ku odrestaurowanej sylwetce Bobolic, poczułem ciężar czasu zapisany w tych kamieniach.

W cieniu murów obronnych Bobolic dostrzegłem go. Jurajski Wędrowiec nie był dziś ubrany w strój wspinacza ani kronikarza. Siedział na skraju ścieżki, przesypując w dłoniach biały, wapienny pył. „Każdy koniec jest tylko zagięciem na mapie, które prowadzi do nowego początku” – powiedział, uśmiechając się pod nosem. Opowiedział mi o tym, jak te zamki trwały w ruinie przez wieki, będąc jedynie cieniem dawnej świetności, by teraz znów stać się punktami odniesienia. „Tak samo jest z Twoim patrzeniem, Łukaszu. Musiałeś zburzyć stare nawyki, by zbudować nową jakość widzenia”. Przeszliśmy razem odcinek pod Małym Bukowcem, rozmawiając o tym, że droga nigdy się nie kończy – ona tylko zmienia swój wektor.

Fotografia

To był spacer bez aparatu. Po intensywnym roku „zderzeń świadomości ze światem”, postanowiłem zastosować Metodologię Straty w jej najbardziej radykalnej formie – rezygnując z samego narzędzia zapisu.

„Odklejanie” dokonywało się wyłącznie w mojej głowie. Widząc sylwetkę zamku w Mirowie na tle drgającego od gorąca powietrza, nie komponowałem kadru w wizjerze. Budowałem go w pamięci. To była lekcja Prawdy Efemerycznej – uświadomienie sobie, że najtrwalsze obrazy to te, których nie musimy wywoływać z matrycy, bo wyryły się w naszą egzystencję. Brak aparatu pozwolił mi na pełny autoportret wewnętrzny tej chwili. Byłem tam nie jako fotograf, ale jako część krajobrazu. To ostateczny dowód na to, że NADFOTOGRAFIA dzieje się w sercu, a sprzęt jest jedynie echem tego procesu.

Podsumowanie i porady

Sezon 1 „Jurajskich szlaków” dobiegł końca. To był rok poszukiwań, błędów i wspaniałych olśnień. Złoty Potok, Mirów, Bobolice, Woźniki – każde z tych miejsc dołożyło cegiełkę do mojej teorii. Odpoczynek, który teraz następuje, nie jest bezczynnością. To czas na fermentację idei.

3 rady na zakończenie sezonu:

• Higiena patrzenia: Raz w roku zrób sobie „post od obrazów”. Idź na najważniejszą dla Ciebie trasę bez telefonu i aparatu. Sprawdź, co zapamiętasz bez pomocy technologii. To Twoja najprawdziwsza biblioteka wizualna.
• Podsumowanie warsztatu: Przejrzyj swoje zdjęcia z całego roku. Nie szukaj tych „najładniejszych”, ale tych, przy których czułeś największe „iskrzenie”. One powiedzą Ci, gdzie aktualnie znajduje się Twoja granica „odklejenia”.
• Słuchaj Wędrowca: Pamiętaj, że Jura to nie tylko skały. To emocje, które w nich lokujesz. Pozwól sobie na dialog z duchem miejsca – to on podpowiada najciekawsze kompozycje, których nie znajdziesz w podręcznikach.

241 kilometrów wspomnień.

Esencja Jury Środkowej.

Dziesięć kilometrów uniesień.

Łukasz Cyrus i Jurajski Wędrowiec, 2024