Wędrowanie światłem i cieniem – zielony szlak z Przybynowa do Jaroszowa

Samotna wyprawa wśród refleksji i fotografia chmur

Chwile ciemności i oświecenia na szlaku.

Po dwudziestu dniach bez jurajskich wypraw, 27 kwietnia 2024 roku postanowiłem wyruszyć na samotną wędrówkę zielonym szlakiem. Trasa prowadziła od Przybynowa do Jaroszowa, wśród lasów, pól i wapiennych ostańców, przypominając mi o tym, jak Jura zmienia swoje oblicze wraz z porami roku. Wiosenne światło tańczyło na drodze, rzucając cienie, które zdawały się prowadzić własną rozmowę z krajobrazem.

Pamiętnik

Minione tygodnie były czasem pracy nad projektami Klubu Fotograficznego "Źródło". W ciągu trzech ostatnich tygodni zorganizowaliśmy dwa "Przeglądy portfolio", zamykając tym samym cykl spotkań. Przygotowania do Konkursu Fotografii Odklejonej "Czarne światło" weszły w ostatnią fazę, a równocześnie rozpoczynaliśmy nabór prac do Konkursu Fotografii Górskiej "Lawiny".

W tym natłoku zadań Jura czekała cierpliwie. Dzień wędrówki był dla mnie chwilą oddechu, powrotem do harmonii, którą zawsze odnajduję pośród jej skał i drzew. Wędrowałem zamyślony, czując nad sobą obecność Jurajskiego Wędrowca, który tym razem czuwał w ciszy, pozwalając mi oddać się refleksjom.

Wycieczka

Przybynów to wieś o długiej historii, kryjąca w sobie zabytkowy kościół św. Mikołaja i Zagrodę Edukacyjną "Pod Skałką", pozwalającą na poznanie tradycji ludowych regionu. Jaroszów, z kolei, jest częścią zielonego szlaku Janusza Brandysa – trasy, która wiedzie przez wyjątkowe jurajskie krajobrazy, aż do rezerwatu Pazurek i Januszkowej Góry, znanej z legendy o zbóju Januszku.

Na trasie wędrówki chmury zmieniały kształty nad moją głową, a światło wśród drzew filtrowało się w sposób, który nadawał miejscu mistycznego charakteru. Ich układ, kształt i kontrasty skłoniły mnie do sięgnięcia po aparat i skierowania obiektywu w stronę nieba.

Otwarty umysł.

Fotografia

Tego dnia fotografia stała się dla mnie środkiem przekazu myśli. Fotografowałem chmury w czerni i bieli, pozwalając, aby ich forma i struktura mówiły same za siebie.

Kadrowanie chmur w monochromatycznym ujęciu wymaga pewnej precyzji. Kontrast między światłem a cieniem staje się podstawowym narzędziem narracji. Aby wydobyć ich dynamikę, warto stosować techniki wzmacniające efekt:

• Filtry pomarańczowy i czerwony mogą zwiększyć kontrast między chmurami a niebem.
• Lekkie niedoświetlenie pozwala uniknąć prześwietlenia jasnych partii, eksponując detale.
• Kompozycja zdjęcia powinna uwzględniać ruch chmur oraz ich rozmieszczenie, by uchwycić ich ulotność.

Światło i cień jako metafora fotografii

Światło i cień w fotografii to nie tylko kwestie techniczne, ale przede wszystkim sposób budowania znaczenia. Światło symbolizuje objawienie, przejrzystość, kierunek, podczas gdy cień skłania do zatrzymania się, zastanowienia, czasem do melancholii. Ich wzajemne oddziaływanie tworzy narrację, która może być pełna kontrastów lub subtelnych przejść tonalnych.

Na zielonym szlaku z Przybynowa do Jaroszowa światło i cień prowadziły mnie na przemian, kierując uwagę ku detalom otoczenia. Zmieniały kształt chmur, wnikały między gałęzie, podkreślały fakturę skał. Stały się nie tylko elementem zdjęć, ale przede wszystkim metaforą wędrówki i myśli, które krążyły wokół istoty postrzegania rzeczywistości.

Skłębienie myśli.

Podsumowanie samotnej wędrówki

Zielony szlak prowadzący przez Przybynów i Jaroszów był dla mnie podróżą pełną refleksji. Po intensywnych tygodniach pracy powrót do natury pozwolił mi znów wsłuchać się w rytm Jury, podążyć za światłem i cieniem, które prowadziły mnie przez krajobraz. Fotografia chmur w czerni i bieli stała się formą zapisu tej ciszy, tego skupienia, w którym światło i cień pełniły rolę narracji nie tylko w kadrach, ale też w myślach.

Nie sposób tu zabłądzić.

Zmęczyć też się nie uda.

Łukasz Cyrus i Jurajski Wędrowiec, 2024